Bir kış sabahı, kar yağarken, pencereden dışarı bakan bir çocuk, bembeyaz örtünün güzelliğine hayran kaldı. Hızla giyinip dışarı fırladı; ayaklarının altında çıtırdayan kar sesi onu neşelendirdi. Komşu çocuklarla birlikte, dev bir kardan adam yapmaya başladılar. Gözleri için düğmeler, burun için bir havuç buldular. Kahkahalar, soğuk havayı ısıtıyordu. Ardından, bir kar savaşı başladı; havada beyaz toplar uçuşuyordu. O an, zaman durdu sanki. Her şey yalnızca mutluluk ve oyun doluydu. Günün sonunda, yorgun ama mutlu bir şekilde içeri döndüler; sıcak çikolata ve kalp dolusu anılar onları bekliyordu. Kış, dostluğun en güzel zamanını sunmuştu.
Yorumlar
Yorum Gönder